Ekspozycje czasowe
Wystawa "Magia Bursztynu"
Bursztynowy tryptyk - "Piękno zaklęte w bursztynie"
Bursztyn, staropolski jantar, kopalna żywica drzew iglastych z okresu trzeciorzędu o barwie mlecznobiałej, poprzez żółtą wszystkich odcieni do ciemnoczerwonej i czarnej, rzadko niebieskawej lub zielonej. Bywa przezroczysty, przeświecający lub mętny. Niekiedy zawiera zatopione owady lub szczątki roślin.
Bursztyn był znany jako materiał do wyrobu ozdób w młodszym paleolicie i neolicie, mniej używany w okresie brązu, częściej występował w epoce żelaza (Italia). W starożytnym Rzymie najwyżej ceniono bursztyn żółtozłoty. Wśród wyrobów bardzo popularna była biżuteria, kości do gry, reliefy i statuetki. Słynny bursztynowy szlak prowadził znad Adriatyku przez Węgry, Morawy, Śląsk wzdłuż Prosny i Wisły. W Średniowieczu najbardziej ceniony był bursztyn biały głównie do wyrobów przedmiotów dewocyjnych. Od Renesansu – przezroczysty, czerwony i żółty zestawiany często z różnobarwnymi odmianami. Okresem rozkwitu rzemiosła bursztynowego był XVII i XVIII wiek, kiedy surowca tego używano w połączeniu z metalem i drewnem w rzeźbie pełnej i płaskiej oraz w gliptyce (medaliony, kamee, gemmy), w inkrustacji mebli (szafy, ołtarzyki), w różnorodnych wyrobach rzemiosła artystycznego (ramy luster, tabakierki, szkatułki, igielniki, naczynia, świeczniki, oprawy sztućców, rękojeści broni) oraz w biżuterii.
Wystawa w kaliskim muzeum sprowadzona z Gdańska, osadzona w przestronnym holu zwraca uwagę swą świetlistością i ciepłem. Od wejścia przykuwają wzrok ogromne plansze pokazujące stłoczone bryły bursztynu o najróżniejszych kształtach i barwach. Już same te fotografie przeistoczyły muzealne pomieszczenie w "bursztynową komnatę". W centralnej części umieszczono kilkanaście przeszklonych, lekkich gablot, w których prezentowane są prace 39 współczesnych złotników, wykorzystujących w swych kompozycjach bursztyn. Jest to przede w wszystkim biżuteria, a wiec medaliony, wisiory, naszyjniki, obroże, kolczyki, brosze, pierścienie, ale także figurki zwierzęce, łyżeczki i formy abstrakcyjne. Choć niektóre konkretne elementy biżuterii posiadają też jakąś cechę abstrakcyjności, niepraktyczności – są raczej bardziej do podziwiania niż do noszenia.
W tych cackach zadziwia różnorodność łączenia bursztynu z innymi surowcami i tworzywami: z metalami (tu prym wodzi srebro), drewnem, skórą, innymi szlachetnymi kamieniami a nawet ze zwykłym plastikiem. Bogactwo form tez jest ogromne – od zachwycających chropowatością nieszlifowanych bryłek przez proste, eleganckie, wysmakowane, starannie oczyszczone kamienie, przez wprowadzenie kapryśnych, roślinnych wici opraw do rokokowych, szalonych wręcz w swym bogactwie zestawów złożonych z bursztynu i ciasno z nim splecionymi, egzotycznymi czasem kamieniami półszlachetnymi. W tej kolekcji daje znać ogromna wrażliwość, wyrafinowanie i wyobraźnia twórców tych "klejnotów z ognia".
Wystawę uzupełnia 5 kompozycji – obrazów gdańskiej artystki Pauliny Binek z cyklu "Brzegi morza" utworzonych z wyrzuconych przez fale drobnych patyczków, desek, piasku i bursztynu oraz niewielka kolekcja ubiorów z dopasowana do nich bursztynową biżuterią.
Powrót do podstrony: Ekspozycje czasowe
